Heeft een liftrit uw leven veranderd?

Ik kan niet zeggen dat een liftrit mijn leven op zichzelf heeft veranderd, maar ik kan wel zeker zeggen dat het een bepaald perspectief in mijn leven heeft veranderd, en hier is hoe. Panoramische liften Bedrijf

Ik ben geboren en heb mijn hele leven in Londen gewoond. In 1992 had ik het genoegen New York te bezoeken samen met mijn man en mijn toen 13-jarige dochter. We verbleven in Queens en bezochten de stad bijna elke dag tijdens ons verblijf van twee weken. We genoten van elke minuut van ons verblijf in New York. De sfeer en de vriendelijkheid die wij aantroffen waren lovenswaardig.

Wat mij echter altijd is bijgebleven, was de dag waarop we besloten dat we de Twin Towers zouden bezoeken. En zelfs na al die jaren praten mijn man en ik nog steeds over de ervaring. Mijn man is een geweldige grappenmaker - niet altijd grappig moet ik zeggen, ook al denkt hij van wel. Ik heb het 42 jaar volgehouden, dus het kan niet slecht zijn, denk ik. Dus terwijl we in de rij stonden om onze kaartjes te kopen om met de lift naar het mooie uitzicht op de top van de toren te gaan, zei hij tegen de baliemedewerker: 'Mag ik maar een enkele reis voor mijn vrouw?'

Ik herinner het mij als gisteren. We genoten van de geweldige liftrit die sneller was dan alles wat ik in Groot-Brittannië heb meegemaakt. We genoten van het panoramische uitzicht op de geweldige stad New York. We gingen naar het restaurant en aten lachend 1 portie kip en patat met ons drieën, verwonderd over je Amerikaanse etensporties in vergelijking met het VK. En toen kwamen we naar beneden - ja, wij alle drie - en gingen verder met onze tour.

En wat deze onschuldige en plezierige liftrit des te aangrijpender en betekenisvoller heeft gemaakt, is natuurlijk 9/11.

Toen ik dit voor het eerst op televisie zag gebeuren, dacht ik, zoals velen, dat het gewoon een verschrikkelijk ongeluk was. Toen het tweede vliegtuig binnenkwam, wisten we natuurlijk de waarheid, hoe onverteerbaar het ook was.

Ik treurde, net als wij allemaal in Groot-Brittannië, om onze Amerikaanse vrienden op wat in de ogen van de wereld een zeer tragische dag was. De onmenselijkheid van de mens tegenover de mens had zijn lelijke gezicht laten zien, en de gevolgen waren onverteerbaar. 2.996 onschuldige mensen verloren die dag het leven onder de meest gruwelijke omstandigheden die je je kunt voorstellen. 6000 anderen raakten gewond. Tientallen gezinnen proberen nog steeds hun verlies te begrijpen en proberen een normaal leven te leiden in een wereld waar normaal soms gewoon niet aan bod komt.

Ik denk vaak aan die liftrit. Ik denk aan alle mensen die dagelijks met de liften van het handelscentrum reden. Naar hun kantoren gaan om geld op te halen. Zij leveren allemaal een waardevolle bijdrage in hun leven en aan anderen. Ik denk aan de brandweerman en de politie en andere onschuldige mensen die die dag daadwerkelijk hun leven gaven om anderen te helpen.

Ik denk aan het feit dat, net als er mensen zijn wier onmenselijkheid jegens de mens de grenzen van rede of begrip te boven gaat, er nog veel meer zijn die vrijgevigheid van geest en liefde voor hun medemens in absoluut enorme proporties hebben. Dat is de geruststellende gedachte waar ik bij probeer te blijven.

Wie had ooit gedacht dat één liftrit zoveel zielsonderzoek en contemplatie teweeg zou brengen? De torens zijn misschien al lang verdwenen, maar de toren van menselijke kracht is zeer duurzaam en zal blijven overleven ondanks tegenslagen.